Tuesday, December 12, 2017

ΚΡΥΨΟΥ!




Πούντη πούντη η ανθρωπιά; Όσο κι αν ψάξεις δεν θα την βρείς!
Και κάπως έτσι φτάσαμε να ζούμε, παίζοντας το παιχνίδι της ψευτιάς, της υπουλίας και της ζήλειας.
Πιόνια γίναμε απο μόνοι μας σε ένα παιχνίδι, που δεν είναι άλλο απο ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες αναζητώντας να βρούμε και να υποδείξουμε τον ψεύτη, τον υποκριτή και που καταλήγουμε κάθε φορά; Μα να αντικρύζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, ακόμη κι αν δεν θεωρούμε τον εαυτό μας υποκριτές, σίγουρα με το ασχολούμαστε με αυτούς δεν μπορούμε να μην αντλούμε την αρνητική τους ενέργεια και το κυριώτερο να μην τους βάζουμε συνεχώς στη ζωή μας, καταλήγωντας στο να έχουν κεντρικό ρόλο σε αυτή.
Γι αυτό και η μόνη μας σωτηρία είναι ποια άλλη απο το να κρυφτείς, όχι γιατί φοβάσαι αλλά για να μην μολυνθείς, κι επειδή μπορεί πάντα να σε παραφυλάει, κρύψου δυναμώνοντας σε, με ότι σε γεμίζει, ότι σε κάνει να δραπετεύεις απο αυτή την ανοησία, ότι σε κάνει πιο δυνατό και ευτυχή.
Κρύψου με ένα σου χαμόγελο
κρύψου σε ένα ξέγνοιαστο δειλινό
κρύψου με ένα βλέμα στην ανατολή
                  κρύψου στην αγάπη                 
κρύψου σε ότι πόθησες
κρύψου δημιουργώντας
κρύψου στο όνειρο

Κρύψου γιατί χανόμαστε,
γιατί γίνονται όλο και λιγότεροι οι Άνθρωποι.


Ευαγγελία Ανδρέου.

Monday, December 11, 2017

Πρόσφυγας στο όνειρό μου!




Μετά την Ελπίδα; Τι ; Έρχεται το τέλος; ή μήπως τότε είναι που ξεκινάει η πραγματική ζωή; Γεννιόμαστε με την ελπίδα και κάπου εκεί δίχως να καταλάβουμε τίποτα, πεθαίνουμε πέρνοντας μαζί μας κι αυτήν, δίχως ποτέ να αντιληφθούμε ότι ήταν τελικά η μόνη αιτία που δεν προσπαθήσαμε, δεν τολμήσαμε, δεν γευτήκαμε,δεν δραπετεύσαμε απο την καθημερινότητα. Μεγαλώνοντας σε μία κοινωνία κομπλεξική,ψεύτικη, πεσιμιστική και τόσο καταθλιπτική, μας έμαθαν να λέμε ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.Και αναρωτιέμαι, αλήθεια για καλό το έβγαλαν ή για να μας ωθούν περισσότερο στην κατάθλιψη, την αβεβαιότητα και την μοιρολατρεία;
Μετά την ελπίδα, Τι; Για μένα τότε είναι που ξεκινάνε όλα! Τότε είναι που αρχίζεις και βάζεις σε λειτουργία τη σκέψη σου επανεξετάζοντας τις κινήσεις σου, τότε είναι που πεισμώνεις περισσότερο και το κυριώτερο τότε είναι που αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι εσύ με τον εαυτό σου και πρέπει να προχωρήσεις κι έτσι απο πρόσφυγας που ήσουν στο ίδιο σου το όνειρο, καταλαβαίνεις και αποφασίζεις ότι πρέπει να γίνεις ο πρωταγωνιστής. Να πάρεις επιτέλους τη ζωή στα χέρια σου και να μην περιμένεις την ...κάθε επλίδα να σου δώσει λύση σε αυτό που αναζητάς.   Απλά ζούσαμε περιμένοντας να μάθουμε να ζούμε, να προχωράμε! Και κάπως έτσι κάθε μέρα, κάθε ώρα,κάθε στιγμή μετρούσαμε απλά περιμένοντας να έρθει κάτι που δεν αντιληφθήκαμε ότι ήρθε απο τη στιγμή που γεννηθήκαμε η ώρα να το ζήσουμε! Βλέπουμε περίτρανα να μας περιπάιζει η ίδια μας η ζωή, μέσα απο την ανάγκη μας, την κομπλεξική μας ανάγκη να κάνουμε θόρυβο, λες και η ζωή έχει ανάγκη να προχωρήσει απο αυτό! Εμείς ειμαστε που θα κάνουμε φασαρία μέσα απο τις πράξεις μας, μέσα απο το χαμόγελό μας θα την ευχαριστήσουμε, μέσα απο τον έρωτα και την τέχνη θα την γευτούμε.
Η μεγαλύτερη ανάγκη μας δεν είναι η ελπίδα που περιμένουμε, αλλά η ανάγκη μας να την κοιτάξουμε κατάματα και να την ρουφήξουμε μέχρι τέλους! Η ομορφιά της ζωής είναι απλή, απεριόριστη και μοναδική για τον καθένα! Δεν πρέπει να ελπίζουμε αλλά απλά να τολμάμε! Να τολμάμε μέσα απο την απλότητα μας, κάνοντας όνειρα και πράξη αυτά που ποθήσαμε περισσότερο απο κάθετι. Όταν αποχαιρετάμε αυτόν τον κόσμο δεν μένει η ελπίδα, αλλά οι πράξεις μας, οι μυρωδιές, οι στιγμές μας.
Πάψε λοιπόν να ελπίζεις και απλά απόλαυσέ το!

                                                                                                Ευαγγελία Ανδρέου.

Friday, December 1, 2017

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!






      Οι συντελεστές του blog Evelin Art σας εύχονται

 Καλό Μήνα και Καλές Γιορτές!

    Να είναι ένας μήνας γεμάτος απο χαμόγελα, φωτεινές στιγμές και πολύ αγάπη!
 
                                                                         
                                                                              


                                                               
                                                               Χρόνια Πολλά! 

                           με Υγεία, Αγάπη, Προσφορά,Όνειρα και Δημιουργικότητα.


                                                                           

                                                                                                 
                                                                                                   Ευαγγελία Ανδρέου.

Wednesday, November 29, 2017

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ: Ένας νέος και ταλαντούχος ξυλογλύπτης διεκδικεί με αξιώσεις το μέλλον


Μανώλης Ανδρέου
         
           Με μεγάλη υπερηφάνεια σας παρουσιάζω μια εκπληκτική συνέντευξη που παραχώρησε ο Μανώλης Ανδρέου στον Μανούσο Κλάδου και στο έντυπο Ρέθεμνος. Θα χαρακτήριζα την παρούσα συνέντευξη , ως ύμνος προς την τέχνη και το πάθος του συγεκριμένου καλλιτέχνη.  Γιατί όπως χαρακτηριστικά λέει και ο ίδιος :


           «Η γνώση και η κατάκτηση αυτής μέσα από την τέχνη, με δίδαξαν όλα αυτά τα χρόνια, ότι η ζωή ποτέ δεν μπορεί να καταδικαστεί σε αεργία και στασιμότητα.»



                                                             Απλά απολαύστε την!


 http://rethemnosnews.gr/2017/11/%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%BB%CE%B7%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF/



                                                                                                 Ευαγγελία Ανδρέου.

Friday, October 20, 2017

40.000 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!




Μόλις πριν απο τρία χρόνια γιορτάζοντας τον ένα χρόνο λειτουργίας του Blog Evelin Art... σας ευχαρίστησα για 10.000 φορές μία για κάθε follower....Έτσι τώρα μετά απο τρία χρόνια λειτουργίας του, με μεγάλη μου συγκίνηση βλέπω ότι πρέπει να αυξήσω τις ευχαριστίες μου κατα 40.000 followers, κάτι που με κάνει ιδιαιτέρως χαρούμενη και αυτό το οφείλω μόνο σε εσάς!
Σας ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου, που απο την πρώτη στιγμή αποδεχθήκατε και ακολουθείτε πιστά το blog Εvelin Art!
Έτσι συνεχίζουμε δυναμικά!


Ευαγγελία Ανδρέου.


Wednesday, September 13, 2017

Πολύκλειτος Ρέγκος : ο ζωγράφος-χαράκτης που τίμησε τη Σκύρο

Πολύκλειτος Ρέγκος 1903-1984
Γεννήθηκε στο Χαλκί της Νάξου το 1903 από πατέρα Τηνιακό και μητέρα Μυκονιάτισσα. 
Πολύκλειτος Ρέγκος- βουνό Κρόκος Σκύρου 1938
             Ένας ζωγράφος και χαράκτης με πλούσιο καλλιτεχνικό έργο που ίσως λίγοι να γνωρίζουν ότι μέσα απο σημαντικά του έργα τίμησε το νησί της Σκύρου αποτυπώνοντας καθημερινές στιγμές αλλά και τοπία του νησιού.Τα οποία και εκτίθενται μέχρι τώρα στο εκθεσιακό χώρο του ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων.
Πολύκλειτος Ρέγκος- Το νησί της Σκύρου
             Το 1926 αποφοίτησε από το εργαστήριο του Νικολάου Λύτρα της Σχολής Καλών Τεχνών των Αθηνών. Την ίδια χρονιά συμμετείχε για πρώτη φορά σε έκθεση που διοργανώθηκε στην Αθήνα, τη γνωστή ως «Έκθεση των Τεσσάρων»: Σπύρος Βασιλείου, Αντώνης Πολυκανδριώτης, Σπύρος Κόκκινος, Πολύκλειτος Ρέγκος. Τον Οκτώβριο του 1926 πρωτοπήγε στο Άγιον Όρος όπου παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1927, μελετώντας τη βυζαντινή τέχνη και την παρθένα φύση του Άθω. 
          Το 1930 παντρεύτηκε και έφυγε με τη σύζυγό του για το Παρίσι, όπου έζησαν μία πενταετία κατά την οποία ο ζωγράφος είχε την ευκαιρία να μελετήσει από κοντά τη σύγχρονη ζωγραφική. Το 1934 εξέθεσε έργα του στη γαλλική πρωτεύουσα και εξέδωσε ένα Λεύκωμα με 21 ξυλογραφίες από το Άγιον Όρος. 
          Το 1935 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι του 1935, επισκέφθηκε την Άθυτο. Έργα του εμπνευσμένα από το χωριό μας εξέθεσε το 1936 στο Άσυλο Τέχνης στην Αθήνα και το 1939 στο Mediterranean Palace στη Θεσσαλονίκη, όπως συμπεραίνουμε από τους καταλόγους αυτών των εκθέσεων. Από το 1937 δίδαξε σχέδιο για δώδεκα χρόνια στο Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (1951-1969). Δημιουργικός καλλιτέχνης ο Πολύκλειτος Ρέγκος ασχολήθηκε με διάφορα θέματα -προσωπογραφίες, τοπία, αγιογραφίες- και συμμετείχε σε μεγάλο αριθμό ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δύο πολύ σημαντικές ατομικές του εκθέσεις έγιναν το 1980 από την Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα και το 1983 από το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια των εξήντα χρόνων δημιουργικής προσφοράς του στην τέχνη.
          Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1984, ζωγραφίζοντας από το παράθυρο του νοσοκομείου, μέχρι τις τελευταίες στιγμές τη Θεσσαλονίκη του.
Πολύκλειτος Ρέγκος- Σκυριανό Πανηγύρι 1938

                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.

Thursday, August 3, 2017

Μην φοβάσαι να μεταμορφώνεσαι!





Το να μεταμορφώνεσαι δεν είναι υποκρισία, αντιθέτως είναι απαραίτητο πολλές φορές για να μπορέσεις να γευθείς αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή!

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που σίγουρα θα θέλαμε να μπορούσαμε να γίνουμε κάτι άλλο γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο επιθυμητό.


Ο ερωτευμένος θα ήθελε συχνά να γίνεται πουλί για να πετά κάθε φορά στο άλλο του μισό, που του λείπει και είναι το μόνο που μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο.
Ο αδύναμος πολλές φορές σκέφτηκε να μπορούσε να μεταμορφωνόταν σε κάτι πιο ισχυρό και να ανατρέψει πολλές αδικίες.
Ο φτωχός πολλές φορές θα ζήτησε να ήταν για μια μέρα πλούσιος και να ζούσε έτσι όπως πραγματικά ονειρεύεται και όχι όπως του επιβάλλει η άδικη κοινωνία.
Ο καλλιτέχνης πολλές φορές μεταμορφώνεται σε αέρα, σε φαντασία γιατί μόνον έτσι θα μπορέσει να αποδόσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί. 

Γι αυτό λοιπόν μη φοβάσαι να μεταμορφωθείς όταν το έχεις ανάγκη μα και μην κρίνεις όταν κάποιος το κάνει, το να μεταμορφώνεσαι δεν είναι υποκρισία είναι απαραίτητο.

Η αγάπη, ο έρωτας, η τέχνη πάντα σε μεταμορφώνει σε κάτι ονειρικό και άπιαστο!
 Ω Θέε μου! Τι όπλα μας έχεις χαρίσει κι εμείς χανόμαστε κάθε φορά σε ανούσια και μηδαμινά.
Αν μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε τη δύναμη έχουμε στα χέρια μας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα υπήρχε τόση δυστυχία γιατί απλά θα ήμασταν αποτελεσματικότεροι και σίγουρα πιο ευτυχισμένοι.





                                                                      Ευαγγελία Ανδρέου.
                                                                

Monday, July 31, 2017

Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ


Βυζαντινολόγος ιστορικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 και το 1945 ύστερα απο μια υποτροφία που δόθηκε απο το Γαλλικό κράτος σε περίπου 300 έλληνες φοιτητές ανάμεσά τους και η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ βρέθηκε στη Γαλλία.
 Στα 41 της υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στο τμήμα ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης το 1967  και η πρώτη γυναίκα πρυτάνισσα στο ίδιο Πανεπιστήμιο σε όλη του την ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου.

Εχει τιμηθεί με τον τίτλο Doctuer des Lettres. Διετέλεσε διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας. Το 1976 εξελέγη Πρύτανης στο Πανεπιστήμιου της Σορβόννης, εκεί γνώρισε τον σύζυγό της Ζάκ Αρβελέρ και απέκτησε μια κόρη.
Απο πολύ νωρίς εξέφρασε τις πολιτικές της πεποιθήσεις λέγοντας χαρακτηριστικά:
«... εγώ δεν έγινα Αριστερή. Γεννήθηκα αριστερή... Δεν θα μπορούσα να ήμουν κάτι άλλο. Εγώ το '53 όταν πέθανε ο Στάλιν, έκλαψα σαν να έχασα δικό μου άνθρωπο». Συνεχίζοντας προσθέτει: «Κομμουνίστρια - ακριβολογώντας θεωρητικά - δεν ήμουν ποτέ. Το έλεγα μόνο στον Καραμανλή για να τον πειράζω, να τον ερεθίζω. Αριστερή ήμουν πάντα!».

Ενώ διατελεί ακόμη χρέει ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO

Απαριθμεί ένα πλούσιο αριθμό απο έργα και διαλέξεις όπου τα περισσότερα αφορούν κυρίως την ιδιότητά της ως Βυζαντινολόγου.




                                                                                     


                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.






Wednesday, July 26, 2017

ΓΙΑ ΕΣΑΣ !





Άσε με να πάω απέναντι! Τι είναι εκεί; Το όνειρο!
Μα πως θα φτάσεις; Με μια γέφυρα αγκαλιά!
Κοίτα γύρω σου, έχει ερημιά!
Κι όμως... κοίτα μέσα σου, είναι φωτεινά;

Μόνον έτσι θα φτάσεις!


Υ.Γ.   Για εσάς που αγκαλιάσατε αυτό το blog απο την πρώτη στιγμή και εξακολουθήτε να το στηρίζετε! 


                                                               ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! 
και
Σας εύχομαι ολόψυχα να φτάσετε και να κατακτήσετε τα όνειρά σας!

                                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.



Tuesday, July 25, 2017

4 ΧΡΟΝΙΑ EVELIN ART !


         Καθώς σε λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε τα 4 χρόνια λειτουργίας του   Blog EVELIN ART  , θα ήθελα να σας ευχαριστήσω απο καρδιάς για την υποστήριξή σας και την αγάπη σας όλα αυτά τα 4 χρόνια. Κι εκεί που ξεκινήσαμε δειλά και με λιγούς καλούς φίλους τώρα πλέον η παρέα συνεχώς μεγαλώνει και είναι το ίδιο εξίσου υπέροχη, όσο υπέροχο είναι το γεγονός ότι με αγκαλιάσατε με τόση αγάπη και κάθε φορά είσαστε εδώ πάντα στο ραντεβού μας, να αναρωτηθούμε, να αγανακτήσουμε, να ονειρευτούμε, να χαμογελάσουμε ή να δακρύσουμε. 

Και για να θυμηθούμε λίγο το πως ξεκίνησε το blog, θα προβάλλω ξανα το πρώτο κείμενο που ανάρτησα που με αυτό σας συστήθηκα! 

Είμαι η Ευαγγελία Ανδρέου και Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη σας και την υποστήριξή σας! 



. θα .συνε.χίσουν μεν να είναι δοξασμένα, μα όχι 

---------------------------------------------------
ΠΑΡΑΔΟΣΗ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ 
---------------------------------------------------

Αν και είχα σκοπό να ξεκινήσω διαφορετικά το κείμενό μου, μία πρόσφατη επίσκεψη στο μουσείο Λαϊκής τέχνης μου άλλαξε κάθε δεδομένο. Εκστασιασμένη  από την ποικιλομορφία  των αντικειμένων μα και μαγεμένη από την πλούσια μας παράδοση που για άλλη μια φορά αποδεικνύεται το πάθος των ανθρώπων για τη τέχνη και κατ επέκταση για την παράδοσή τους,  εμφανίστηκε αυτομάτα στο νου μου ένα δοκίμιο που έτυχε κάποτε να διαβάσω, του Μεγάλου Έλληνα Νομπελίστα Ποιητή Γεώργιου Σεφέρη (1900-1971): "Βρισκόμαστε σ ένα σταυροδρόμι‡ δεν ήμασταν ποτέ απομονωμένοι‡ μείναμε πάντα ανοιχτοί σ' όλα τα ρεύματα Ανατολή και Δύση‡ και τ' αφομοιώναμε  θαυμάσια τις ώρες που λειτουργούσαμε σαν εύρωστος οργανισμός. Συνταραζόμαστε κι εμείς, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, από διαδοχικές κρίσεις, αποκαλυπτικές εφευρέσεις και φόβους, που δεν αφήνουν τον ανθρώπινο νου να ηρεμήσει σαν την καλαμιά στον κάμπο. Μπροστά σ’ αυτά, τι μας μένει για να βαστάξουμε αν απαρνηθούμε τον εαυτό μας . Δε μένω τυφλός στα ψεγάδια μας, αλλά έχω την ιδιοτροπία να πιστεύω στον εαυτό μας. Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε που μνημονεύω εδώ προσωπικές εμπειρίες‡ δεν έχω άλλο πειραματόζωο από εμένα. Και η προσωπική μου εμπειρία μου δείχνει πως το πράγμα που με βοήθησε, περισσότερο από κάθε άλλο, δεν ήταν οι αφηρημένοι στοχασμοί ενός διανοουμένου, αλλά η πίστη και η προσήλωσή μου σ' έναν κόσμο ζωντανών και περασμένων ανθρώπων‡ στα έργα τους, στις φωνές τους, στο ρυθμό τους, στη δροσιά τους. Αυτός ο κόσμος, όλος μαζί, μου έδωσε το συναίσθημα πως δεν είμαι μια αδέσποτη μονάδα, ένα άχερο στ'  αλώνι. Μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ ανάμεσα στους χαλασμούς που ήταν της μοίρας μου να ιδώ. Κι ακόμη, μ' έκανε να νιώσω, όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, πως ο άνθρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάσουν.
Κι όλα τούτα θα μπορούσα να τα ονομάσω με τη λέξη παράδοση, που την ακούμε κάποτε ψυχρά και μας φαίνεται υπόδικη. Αλήθεια, υπάρχουν ροπές που νομίζουν πως η παράδοση μας στρέφει σε έργα παρωχημένα και ανθρώπους παρωχημένους‡ πως είναι πράγμα τελειωμένο και άχρηστο για τις σημερινές μας ανάγκες‡ πως δεν μπορεί να βοηθήσει σε τίποτε τον σημερινό τεχνοκρατικό άνθρωπο που γνώρισε φριχτούς πολέμους και φριχτότερα στρατόπεδα συγκεντρώσεως‡ αυτόν τον άνθρωπο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην κατάσταση του θηρίου και την κατάσταση του ανδροειδούς. Η παράδοση είναι λοιπόν ένα περιττό βάρος που πρέπει να εξοβελιστεί. Μου φαίνεται πως αυτές οι ροπές εκπορεύουνται από τη σύγχρονη απελπισία για την αξία του ανθρώπου. Είναι τα συμπτώματα ενός πανικού, που εν ονόματι του ανθρώπου τείνουν να κατακερματίσουν την ψυχή του ανθρώπου. Όμως τι απομένει αν βγάλουμε από τη μέση τον άνθρωπο;" 


Γ. Σεφέρη, Δοκιμές, τ.2, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1974, σσ. 175-177



    Αν και μετά από το συγκεκριμένο κείμενο ότι και να ειπωθεί θεωρώ ότι είναι περιττό, θα σταθώ μόνο σ ένα σημείο, στην τελευταία φράση. Αλήθεια, τι απομένει; Ο άνθρωπος είναι το δένδρο της παράδοσης και όλοι μαζί  το δάσος που φτιάχνουμε την ιστορία, τον πολιτισμό, την παράδοσή μας. αυτό που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον.
Ακόμη και από τότε που εμφανίστηκε το ανθρώπινο είδος, πριν από  2,5 εκατομμύρια χρόνια με τον homo habilis τα σημαντικότερα κριτήρια εμφάνισης του γένους δεν είναι τόσο βιολογικά όσο πολιτισμικά, γι αυτό και ο άνθρωπος είναι η αφετηρία του πολιτισμού από την κατασκευή ακόμη των πρώτων λίθινων εργαλείων.Γιατί ο πολιτισμός  δεν είναι νοητικό δημιούργημα αλλά αυθόρμητη και αυθεντική έκφραση μέσα από τα συναισθήματα και τις ανάγκες που κατακλύζουν κάθε άνθρωπο.
    Παράδοση είναι εγώ, εσύ, ο καθένας χωριστά μα και όλοι μαζί, την παράδοση ο άνθρωπος την κουβαλάει από τότε που γεννιέται, από τα πρώτα του βήματα. Γεννιέται μέσα από αυτήν και είναι ο ίδιος που την γεννά. Παραλαμβάνει, δημιουργεί, ζει, εκφράζεται και τέλος παραδίδει.
    Ο άνθρωπος ζεί και πορεύεται μέσα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον που ο καθείς ονειρεύεται μέσα από τη δική του σκοπιά και βιώματα, ρυθμίζοντας έτσι τη ζωή του, μα παράλληλα και την ίδια την ιστορία της ανθρωπότητας.
    Γιατί παράδοση είναι η ιστορία του ανθρώπινου γένους.
    Αν δούμε την ιστορία  οιουδήποτε τόπου, από τη μια άκρη στην άλλη, αυτό που σίγουρα θα παρατηρήσουμε είναι ότι κάθε τόπος κυριαρχείται από συναισθήματα και χαρακτήρες. Από τη λύπη, τη χαρά, τον αγώνα της επιβίωσης μα και την αναγνώρισή του.
    Γι αυτό και ίσως το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης εποχής είναι, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, ότι δεν έχουμε καταλάβει πως ο όρος παράδοση δεν είναι κάτι λαϊκό και ξεπερασμένο, μα πέρα για πέρα επίκαιρο και άμεσα συνδεδεμένο με τον άνθρωπο και τη ζωή του.
    Η παράδοση είναι και θα παραμείνει ζωντανή όσο θα υπάρχει και το ανθρώπινο γένος, αυτή είναι που σηματοδοτεί τη συνέχειά του, αυτή του προσφέρει την ακράδαντη πιστη ότι είναι και από τους πιο σημαντικούς λόγους της ύπαρξής του.

    Αλήθεια, γνωρίζατε ότι στα χρόνια της Αλεξανδρινής περιόδου (από το θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου το 323 π.Χ. έως τις αρχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 31 π.Χ.), πως η λέξη λαογραφία είχε διαφορετική χρήση; Λαογραφία έλεγαν τον κεφαλικό φόρο που εκπλήρωναν στην Αίγυπτο πολλοί κάτοικοι, από 14 έως 50 ετών. Χαρακτηριστικά την αποκαλεί ο μεγάλος Ιουδαίος ιστορικός, Ιώσηπος (37-100) "καθ’ εκάστην κεφαλήν εισφορά", ενώ οι πάπυροι τον αναφέρουν "επικαιφάλιον". Και όσους εκπλήρωναν τον φόρο τους τους αποκαλούσαν "λαογραφουμένους", καθώς και οι "Λαογράφοι" θεωρούνταν οι άρχοντες στα χωριά που φρόντιζαν για την είσπραξη του κεφαλικού φόρου.
    Κατά τον Ν. Πολίτη (1852-1921), Λαογράφος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών: Γράφει πως, η λαογραφία εξετάζει τις παραδοσιακές εκδηλώσεις της ψυχικής και κοινωνικής ζωής του λαού, τις εκδηλώσεις που γίνονται με λόγια, με έργα ή με ενέργειες, σημειώνοντας ότι οι εκδηλώσεις αυτές δεν πηγάζουν από μια ειδική μόρφωση ή ανατροφή. Αντιθέτως είναι η μεταβολή, η παραφθορά των εκδηλώσεων της ζωής που πέρασε και που άφησε σ' αυτήν βαθειά τα χνάρια της, χαρακτηρίζοντας τον όρο Λαογραφία ως: ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ.

    Όσα προανέφερα δεν είναι μια απλή παρένθεση που παραθέτω κάποια στοιχεία ιστορικά προς γνώσιν σας, είναι μια άλλη μια απόδειξη ότι η Λαογραφία και κατ επέκταση η παράδοση (αφού είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη λαογραφική ύπαρξη κάθε τόπου και κοινωνίας) είναι τόσο σημαντική και αναγκαία όσο η τροφή και η ένδυση. Ειδάλλως θα παραμείνουμε γυμνοί ιστορκά στους απογόνους μα, το κυριότερο, στον ίδιο μας τον εαυτό. Πως λοιπόν να μην αναρωτιέται κανείς γιατί κάτι τόσο ζωντανό και ουσιαστικό να βρίσκεται στο περιθώριο ή, για να το διατυπώσω καλύτερα, γιατί αυτή η πραγματικά αδικαιολόγητη αρνητική στάση και προσπάθεια να διατηρήσουμε εντέχνως την παράδοσή μας στον παρελθόντα χρόνο; Αρνούμαστε δίχως να αντιλαμβανόμαστε με αυτόν τον τρόπο ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή μέσα από την καθημερινότητά μας, ακόμη και όταν σκεφτόμαστε το μέλλον μας κάνοντας όνειρα ο καθένας από τη δική του σκοπιά οτι κι αυτό στη σφαίρα της παράδοσης ανοίκει. Και όταν τα όνειρά μας πραγματοποιούνται, λέγεται λαογραφία. Με λίγα λόγια, η παράδοση είναι το όνειρο που έχει ο κάθε άνθρωπος από τη στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του και να ξέρει τι θέλει  κι έτσι απλά, όταν πραγματοποιείται το όνειρο, καταγράφεται στο ¨βιβλίο¨ της λαογραφίας.
    Πάντως είναι πραγματικά λυπηρό έως και τρομακτικό που την παράδοση και τον λαϊκό πολιτισμό τα παρακολουθούμε ως μουσειακό έκθεμα δίχως να αντιλαμβανόμαστε ότι έτσι κλείνουμε την ίδια μας τη ζωή στα χρονοντούλαπα της ιστορίας, μιας ιστορίας ΄νεκρής΄ δίχως συνεχιστές, με εαυτούς απλούς παρατηρητές να παρακολουθούμε μια ταινία φολκλορικού χαρακτήρα που κάποια στιγμή έχει αντί συνέχειας, THE END. Ακόμη και η φράση που πολλές φορές έχουμε συνηθίσει να λέμε "Επιστροφή στη παράδοση",  είναι άτυπη και δίχως νόημα εάν πάνω απ όλα δεν έχουμε το αίσθημα του χρέους και του φιλότιμου (μία λέξη που τείνει να εξαλειφτεί), της προσφοράς και των ηθικών αξιών, της αποκατάστασης της επαφής του τότε και του τώρα, βάζοντας τα δικά μας θεμέλια σε αυτό που λέγεται ανθρωπότητα, με βασικό μέλημα να μην μπαίνουμε στη διαδικασία να μιμούμαστε ανόητα ότι μας βομβαρδίζεται μέσα από την παγκοσμιοποίηση, παρά έχοντας μόνο ως γνώμονα τούτο: << Η παράδοση & γενικότερα ο πολιτισμός είναι αδύνατη  χωρίς ηθικότητα  >> .
    Κατά τον Χαλκιδέο Λογοτέχνη Αδαμάντιο Παπαδήμα, όπως αναφέρει στο βιβλίο του ‘Γενικά στοιχεία λαογραφίας’ : "Ο Λαογράφος είναι ο αναστηλωτής δοξασμένων ερειπίων>>...
    Εγώ θα πρόσθετα ότι, εάν όλοι εμείς οι ΄τεχνίτες΄ και καθείς από τη δική του πλευρά  βάλει ένα μικρό λιθαράκι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσουν μεν να είναι δοξασμένα, μα όχι πλέον ερείπια.-


    Ευαγγελία Ανδρέου.