Thursday, August 3, 2017

Μην φοβάσαι να μεταμορφώνεσαι!





Το να μεταμορφώνεσαι δεν είναι υποκρισία, αντιθέτως είναι απαραίτητο πολλές φορές για να μπορέσεις να γευθείς αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή!

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που σίγουρα θα θέλαμε να μπορούσαμε να γίνουμε κάτι άλλο γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο επιθυμητό.


Ο ερωτευμένος θα ήθελε συχνά να γίνεται πουλί για να πετά κάθε φορά στο άλλο του μισό, που του λείπει και είναι το μόνο που μπορεί να τον κάνει ευτυχισμένο.
Ο αδύναμος πολλές φορές σκέφτηκε να μπορούσε να μεταμορφωνόταν σε κάτι πιο ισχυρό και να ανατρέψει πολλές αδικίες.
Ο φτωχός πολλές φορές θα ζήτησε να ήταν για μια μέρα πλούσιος και να ζούσε έτσι όπως πραγματικά ονειρεύεται και όχι όπως του επιβάλλει η άδικη κοινωνία.
Ο καλλιτέχνης πολλές φορές μεταμορφώνεται σε αέρα, σε φαντασία γιατί μόνον έτσι θα μπορέσει να αποδόσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί. 

Γι αυτό λοιπόν μη φοβάσαι να μεταμορφωθείς όταν το έχεις ανάγκη μα και μην κρίνεις όταν κάποιος το κάνει, το να μεταμορφώνεσαι δεν είναι υποκρισία είναι απαραίτητο.

Η αγάπη, ο έρωτας, η τέχνη πάντα σε μεταμορφώνει σε κάτι ονειρικό και άπιαστο!
 Ω Θέε μου! Τι όπλα μας έχεις χαρίσει κι εμείς χανόμαστε κάθε φορά σε ανούσια και μηδαμινά.
Αν μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε τη δύναμη έχουμε στα χέρια μας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα υπήρχε τόση δυστυχία γιατί απλά θα ήμασταν αποτελεσματικότεροι και σίγουρα πιο ευτυχισμένοι.





                                                                      Ευαγγελία Ανδρέου.
                                                                

Monday, July 31, 2017

Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ


Βυζαντινολόγος ιστορικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 και το 1945 ύστερα απο μια υποτροφία που δόθηκε απο το Γαλλικό κράτος σε περίπου 300 έλληνες φοιτητές ανάμεσά τους και η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ βρέθηκε στη Γαλλία.
 Στα 41 της υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στο τμήμα ιστορίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης το 1967  και η πρώτη γυναίκα πρυτάνισσα στο ίδιο Πανεπιστήμιο σε όλη του την ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου.

Εχει τιμηθεί με τον τίτλο Doctuer des Lettres. Διετέλεσε διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας. Το 1976 εξελέγη Πρύτανης στο Πανεπιστήμιου της Σορβόννης, εκεί γνώρισε τον σύζυγό της Ζάκ Αρβελέρ και απέκτησε μια κόρη.
Απο πολύ νωρίς εξέφρασε τις πολιτικές της πεποιθήσεις λέγοντας χαρακτηριστικά:
«... εγώ δεν έγινα Αριστερή. Γεννήθηκα αριστερή... Δεν θα μπορούσα να ήμουν κάτι άλλο. Εγώ το '53 όταν πέθανε ο Στάλιν, έκλαψα σαν να έχασα δικό μου άνθρωπο». Συνεχίζοντας προσθέτει: «Κομμουνίστρια - ακριβολογώντας θεωρητικά - δεν ήμουν ποτέ. Το έλεγα μόνο στον Καραμανλή για να τον πειράζω, να τον ερεθίζω. Αριστερή ήμουν πάντα!».

Ενώ διατελεί ακόμη χρέει ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO

Απαριθμεί ένα πλούσιο αριθμό απο έργα και διαλέξεις όπου τα περισσότερα αφορούν κυρίως την ιδιότητά της ως Βυζαντινολόγου.




                                                                                     


                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.






Wednesday, July 26, 2017

ΓΙΑ ΕΣΑΣ !





Άσε με να πάω απέναντι! Τι είναι εκεί; Το όνειρο!
Μα πως θα φτάσεις; Με μια γέφυρα αγκαλιά!
Κοίτα γύρω σου, έχει ερημιά!
Κι όμως... κοίτα μέσα σου, είναι φωτεινά;

Μόνον έτσι θα φτάσεις!


Υ.Γ.   Για εσάς που αγκαλιάσατε αυτό το blog απο την πρώτη στιγμή και εξακολουθήτε να το στηρίζετε! 


                                                               ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! 
και
Σας εύχομαι ολόψυχα να φτάσετε και να κατακτήσετε τα όνειρά σας!

                                                                                                                     Ευαγγελία Ανδρέου.



Tuesday, July 25, 2017

4 ΧΡΟΝΙΑ EVELIN ART !


         Καθώς σε λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε τα 4 χρόνια λειτουργίας του   Blog EVELIN ART  , θα ήθελα να σας ευχαριστήσω απο καρδιάς για την υποστήριξή σας και την αγάπη σας όλα αυτά τα 4 χρόνια. Κι εκεί που ξεκινήσαμε δειλά και με λιγούς καλούς φίλους τώρα πλέον η παρέα συνεχώς μεγαλώνει και είναι το ίδιο εξίσου υπέροχη, όσο υπέροχο είναι το γεγονός ότι με αγκαλιάσατε με τόση αγάπη και κάθε φορά είσαστε εδώ πάντα στο ραντεβού μας, να αναρωτηθούμε, να αγανακτήσουμε, να ονειρευτούμε, να χαμογελάσουμε ή να δακρύσουμε. 

Και για να θυμηθούμε λίγο το πως ξεκίνησε το blog, θα προβάλλω ξανα το πρώτο κείμενο που ανάρτησα που με αυτό σας συστήθηκα! 

Είμαι η Ευαγγελία Ανδρέου και Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη σας και την υποστήριξή σας! 



. θα .συνε.χίσουν μεν να είναι δοξασμένα, μα όχι 

---------------------------------------------------
ΠΑΡΑΔΟΣΗ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ 
---------------------------------------------------

Αν και είχα σκοπό να ξεκινήσω διαφορετικά το κείμενό μου, μία πρόσφατη επίσκεψη στο μουσείο Λαϊκής τέχνης μου άλλαξε κάθε δεδομένο. Εκστασιασμένη  από την ποικιλομορφία  των αντικειμένων μα και μαγεμένη από την πλούσια μας παράδοση που για άλλη μια φορά αποδεικνύεται το πάθος των ανθρώπων για τη τέχνη και κατ επέκταση για την παράδοσή τους,  εμφανίστηκε αυτομάτα στο νου μου ένα δοκίμιο που έτυχε κάποτε να διαβάσω, του Μεγάλου Έλληνα Νομπελίστα Ποιητή Γεώργιου Σεφέρη (1900-1971): "Βρισκόμαστε σ ένα σταυροδρόμι‡ δεν ήμασταν ποτέ απομονωμένοι‡ μείναμε πάντα ανοιχτοί σ' όλα τα ρεύματα Ανατολή και Δύση‡ και τ' αφομοιώναμε  θαυμάσια τις ώρες που λειτουργούσαμε σαν εύρωστος οργανισμός. Συνταραζόμαστε κι εμείς, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, από διαδοχικές κρίσεις, αποκαλυπτικές εφευρέσεις και φόβους, που δεν αφήνουν τον ανθρώπινο νου να ηρεμήσει σαν την καλαμιά στον κάμπο. Μπροστά σ’ αυτά, τι μας μένει για να βαστάξουμε αν απαρνηθούμε τον εαυτό μας . Δε μένω τυφλός στα ψεγάδια μας, αλλά έχω την ιδιοτροπία να πιστεύω στον εαυτό μας. Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε που μνημονεύω εδώ προσωπικές εμπειρίες‡ δεν έχω άλλο πειραματόζωο από εμένα. Και η προσωπική μου εμπειρία μου δείχνει πως το πράγμα που με βοήθησε, περισσότερο από κάθε άλλο, δεν ήταν οι αφηρημένοι στοχασμοί ενός διανοουμένου, αλλά η πίστη και η προσήλωσή μου σ' έναν κόσμο ζωντανών και περασμένων ανθρώπων‡ στα έργα τους, στις φωνές τους, στο ρυθμό τους, στη δροσιά τους. Αυτός ο κόσμος, όλος μαζί, μου έδωσε το συναίσθημα πως δεν είμαι μια αδέσποτη μονάδα, ένα άχερο στ'  αλώνι. Μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ ανάμεσα στους χαλασμούς που ήταν της μοίρας μου να ιδώ. Κι ακόμη, μ' έκανε να νιώσω, όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, πως ο άνθρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάσουν.
Κι όλα τούτα θα μπορούσα να τα ονομάσω με τη λέξη παράδοση, που την ακούμε κάποτε ψυχρά και μας φαίνεται υπόδικη. Αλήθεια, υπάρχουν ροπές που νομίζουν πως η παράδοση μας στρέφει σε έργα παρωχημένα και ανθρώπους παρωχημένους‡ πως είναι πράγμα τελειωμένο και άχρηστο για τις σημερινές μας ανάγκες‡ πως δεν μπορεί να βοηθήσει σε τίποτε τον σημερινό τεχνοκρατικό άνθρωπο που γνώρισε φριχτούς πολέμους και φριχτότερα στρατόπεδα συγκεντρώσεως‡ αυτόν τον άνθρωπο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην κατάσταση του θηρίου και την κατάσταση του ανδροειδούς. Η παράδοση είναι λοιπόν ένα περιττό βάρος που πρέπει να εξοβελιστεί. Μου φαίνεται πως αυτές οι ροπές εκπορεύουνται από τη σύγχρονη απελπισία για την αξία του ανθρώπου. Είναι τα συμπτώματα ενός πανικού, που εν ονόματι του ανθρώπου τείνουν να κατακερματίσουν την ψυχή του ανθρώπου. Όμως τι απομένει αν βγάλουμε από τη μέση τον άνθρωπο;" 


Γ. Σεφέρη, Δοκιμές, τ.2, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1974, σσ. 175-177



    Αν και μετά από το συγκεκριμένο κείμενο ότι και να ειπωθεί θεωρώ ότι είναι περιττό, θα σταθώ μόνο σ ένα σημείο, στην τελευταία φράση. Αλήθεια, τι απομένει; Ο άνθρωπος είναι το δένδρο της παράδοσης και όλοι μαζί  το δάσος που φτιάχνουμε την ιστορία, τον πολιτισμό, την παράδοσή μας. αυτό που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον.
Ακόμη και από τότε που εμφανίστηκε το ανθρώπινο είδος, πριν από  2,5 εκατομμύρια χρόνια με τον homo habilis τα σημαντικότερα κριτήρια εμφάνισης του γένους δεν είναι τόσο βιολογικά όσο πολιτισμικά, γι αυτό και ο άνθρωπος είναι η αφετηρία του πολιτισμού από την κατασκευή ακόμη των πρώτων λίθινων εργαλείων.Γιατί ο πολιτισμός  δεν είναι νοητικό δημιούργημα αλλά αυθόρμητη και αυθεντική έκφραση μέσα από τα συναισθήματα και τις ανάγκες που κατακλύζουν κάθε άνθρωπο.
    Παράδοση είναι εγώ, εσύ, ο καθένας χωριστά μα και όλοι μαζί, την παράδοση ο άνθρωπος την κουβαλάει από τότε που γεννιέται, από τα πρώτα του βήματα. Γεννιέται μέσα από αυτήν και είναι ο ίδιος που την γεννά. Παραλαμβάνει, δημιουργεί, ζει, εκφράζεται και τέλος παραδίδει.
    Ο άνθρωπος ζεί και πορεύεται μέσα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον που ο καθείς ονειρεύεται μέσα από τη δική του σκοπιά και βιώματα, ρυθμίζοντας έτσι τη ζωή του, μα παράλληλα και την ίδια την ιστορία της ανθρωπότητας.
    Γιατί παράδοση είναι η ιστορία του ανθρώπινου γένους.
    Αν δούμε την ιστορία  οιουδήποτε τόπου, από τη μια άκρη στην άλλη, αυτό που σίγουρα θα παρατηρήσουμε είναι ότι κάθε τόπος κυριαρχείται από συναισθήματα και χαρακτήρες. Από τη λύπη, τη χαρά, τον αγώνα της επιβίωσης μα και την αναγνώρισή του.
    Γι αυτό και ίσως το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης εποχής είναι, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, ότι δεν έχουμε καταλάβει πως ο όρος παράδοση δεν είναι κάτι λαϊκό και ξεπερασμένο, μα πέρα για πέρα επίκαιρο και άμεσα συνδεδεμένο με τον άνθρωπο και τη ζωή του.
    Η παράδοση είναι και θα παραμείνει ζωντανή όσο θα υπάρχει και το ανθρώπινο γένος, αυτή είναι που σηματοδοτεί τη συνέχειά του, αυτή του προσφέρει την ακράδαντη πιστη ότι είναι και από τους πιο σημαντικούς λόγους της ύπαρξής του.

    Αλήθεια, γνωρίζατε ότι στα χρόνια της Αλεξανδρινής περιόδου (από το θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου το 323 π.Χ. έως τις αρχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 31 π.Χ.), πως η λέξη λαογραφία είχε διαφορετική χρήση; Λαογραφία έλεγαν τον κεφαλικό φόρο που εκπλήρωναν στην Αίγυπτο πολλοί κάτοικοι, από 14 έως 50 ετών. Χαρακτηριστικά την αποκαλεί ο μεγάλος Ιουδαίος ιστορικός, Ιώσηπος (37-100) "καθ’ εκάστην κεφαλήν εισφορά", ενώ οι πάπυροι τον αναφέρουν "επικαιφάλιον". Και όσους εκπλήρωναν τον φόρο τους τους αποκαλούσαν "λαογραφουμένους", καθώς και οι "Λαογράφοι" θεωρούνταν οι άρχοντες στα χωριά που φρόντιζαν για την είσπραξη του κεφαλικού φόρου.
    Κατά τον Ν. Πολίτη (1852-1921), Λαογράφος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών: Γράφει πως, η λαογραφία εξετάζει τις παραδοσιακές εκδηλώσεις της ψυχικής και κοινωνικής ζωής του λαού, τις εκδηλώσεις που γίνονται με λόγια, με έργα ή με ενέργειες, σημειώνοντας ότι οι εκδηλώσεις αυτές δεν πηγάζουν από μια ειδική μόρφωση ή ανατροφή. Αντιθέτως είναι η μεταβολή, η παραφθορά των εκδηλώσεων της ζωής που πέρασε και που άφησε σ' αυτήν βαθειά τα χνάρια της, χαρακτηρίζοντας τον όρο Λαογραφία ως: ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ.

    Όσα προανέφερα δεν είναι μια απλή παρένθεση που παραθέτω κάποια στοιχεία ιστορικά προς γνώσιν σας, είναι μια άλλη μια απόδειξη ότι η Λαογραφία και κατ επέκταση η παράδοση (αφού είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη λαογραφική ύπαρξη κάθε τόπου και κοινωνίας) είναι τόσο σημαντική και αναγκαία όσο η τροφή και η ένδυση. Ειδάλλως θα παραμείνουμε γυμνοί ιστορκά στους απογόνους μα, το κυριότερο, στον ίδιο μας τον εαυτό. Πως λοιπόν να μην αναρωτιέται κανείς γιατί κάτι τόσο ζωντανό και ουσιαστικό να βρίσκεται στο περιθώριο ή, για να το διατυπώσω καλύτερα, γιατί αυτή η πραγματικά αδικαιολόγητη αρνητική στάση και προσπάθεια να διατηρήσουμε εντέχνως την παράδοσή μας στον παρελθόντα χρόνο; Αρνούμαστε δίχως να αντιλαμβανόμαστε με αυτόν τον τρόπο ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή μέσα από την καθημερινότητά μας, ακόμη και όταν σκεφτόμαστε το μέλλον μας κάνοντας όνειρα ο καθένας από τη δική του σκοπιά οτι κι αυτό στη σφαίρα της παράδοσης ανοίκει. Και όταν τα όνειρά μας πραγματοποιούνται, λέγεται λαογραφία. Με λίγα λόγια, η παράδοση είναι το όνειρο που έχει ο κάθε άνθρωπος από τη στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει τον εαυτό του και να ξέρει τι θέλει  κι έτσι απλά, όταν πραγματοποιείται το όνειρο, καταγράφεται στο ¨βιβλίο¨ της λαογραφίας.
    Πάντως είναι πραγματικά λυπηρό έως και τρομακτικό που την παράδοση και τον λαϊκό πολιτισμό τα παρακολουθούμε ως μουσειακό έκθεμα δίχως να αντιλαμβανόμαστε ότι έτσι κλείνουμε την ίδια μας τη ζωή στα χρονοντούλαπα της ιστορίας, μιας ιστορίας ΄νεκρής΄ δίχως συνεχιστές, με εαυτούς απλούς παρατηρητές να παρακολουθούμε μια ταινία φολκλορικού χαρακτήρα που κάποια στιγμή έχει αντί συνέχειας, THE END. Ακόμη και η φράση που πολλές φορές έχουμε συνηθίσει να λέμε "Επιστροφή στη παράδοση",  είναι άτυπη και δίχως νόημα εάν πάνω απ όλα δεν έχουμε το αίσθημα του χρέους και του φιλότιμου (μία λέξη που τείνει να εξαλειφτεί), της προσφοράς και των ηθικών αξιών, της αποκατάστασης της επαφής του τότε και του τώρα, βάζοντας τα δικά μας θεμέλια σε αυτό που λέγεται ανθρωπότητα, με βασικό μέλημα να μην μπαίνουμε στη διαδικασία να μιμούμαστε ανόητα ότι μας βομβαρδίζεται μέσα από την παγκοσμιοποίηση, παρά έχοντας μόνο ως γνώμονα τούτο: << Η παράδοση & γενικότερα ο πολιτισμός είναι αδύνατη  χωρίς ηθικότητα  >> .
    Κατά τον Χαλκιδέο Λογοτέχνη Αδαμάντιο Παπαδήμα, όπως αναφέρει στο βιβλίο του ‘Γενικά στοιχεία λαογραφίας’ : "Ο Λαογράφος είναι ο αναστηλωτής δοξασμένων ερειπίων>>...
    Εγώ θα πρόσθετα ότι, εάν όλοι εμείς οι ΄τεχνίτες΄ και καθείς από τη δική του πλευρά  βάλει ένα μικρό λιθαράκι, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσουν μεν να είναι δοξασμένα, μα όχι πλέον ερείπια.-


    Ευαγγελία Ανδρέου. 

Tuesday, July 11, 2017

Διώξε τα περιττά βάρη!




          Γεννηθήκαμε και μεγαλώνουμε σε μία κοινωνία με πρέπει και μη, με όλους αυτούς τους άτυπους καθωσπρεπισμούς και χάσαμε τον εαυτό μας. Ξεχάσαμε να κάνουμε αυτό που είναι το πιο σημαντικό απ όλα, να ζήσουμε! και πως θα το καταφέρουμε; Μα με το να μάθουμε κυρίως πρώτα τον εαυτό μας. Πάντοτε αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν εμείς οι άνθρωποι να δημιουργήσαμε μια κοινωνία που μας φιμώνει, μας πιέζει και ποτέ μα ποτέ δεν μας αφήνει να γίνουμε ευτυχισμένοι; Πως είναι δυνατον εμείς οι ίδιοι να έχουμε δημιουργήσει μια τέτοια παγίδα στη ζωή μας και δεν φροντίσαμε πρώτα να μάθουμε για εμάς; Ακόμη και τα θέλω μας είναι μέσα στο ψέμα και σε ότι μας επέβαλλαν οι γύρω, γι αυτό και πάντοτε έχουμε το αίσθημα του ανικανοποίητου και της μιζέριας.
       Ψάχνουμε να απαλύνουμε τον πόνο μας μέσα απο όμορφες φράσεις περι φιλοσοφίας ζωής με μικρές μόνο στιγμές ευτυχίας στη ζωή μας που εάν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι απόλυτα ευτυχισμένοι είμαστε μόνο όταν αφήνουμε "εκείνον" να μας οδηγήσει. Σε όλους λίγο πολύ φτάνει κάποια στιγμή που στο ταξίδι της ζωής μας χτυπάει ένα καμπανάκι άλλοτε με τραγικό τρόπο και άλλοτε με λιγότερο, για να αντιληφθούμε ότι δεν είναι έτσι όπως τελικά μας τα έμαθαν και φυσικά για λίγο καιρό αναθεωρούμε και πάλι όμως πλανιόμαστε στη μιζέρια και στα πρέπει. Αυτά και μόνο αυτά είναι τα περιττά βάρη που πρέπει όλοι να αποβάλλουμε, άμεσα και αποτελεσματικά!
     Μια ζωή βάρη και κάθε φορά όσο μεγαλώνουμε προσθέτουμε και ένα ακόμη και τότε εμείς κοντένουμε και δεν έχουμε την δυνατότητα να δούμε ούτε καν την όψη μας, την ψυχή μας, τους γύρω μας. Και το τραγικό είναι ότι προσπαθούμε και τα κρατάμε τόσο γερά σα να φοβόμαστε να μην μας πέσουν και χάσουμε κάτι που είναι το μόνο εμπόδιο για να προχωρήσουμε, ακόμη κι εάν κάποιος θελήσει να μας απλώσει το χέρι δεν θα μπορέσουμε καν να το ανταποδώσουμε γιατί αυτό που μας αγχώνει είναι να τα κρατάμε γερά. Κι έτσι έχουμε φτάσει να έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι μια κοινωνία με σκυθρωπά και χαμηλωμένα πρόσωπα, που πλέον έχουμε τόσο καλά εκπαιδευτεί που ζούμε μηχανικά σαν μια μορφή ρομπότ. Δίχως ψυχή και το κυριώτερο φοβισμένοι.
     Κι ενώ όλοι κρατάμε γερά την δυστυχία μας, το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι είμαστε τόσο τυφλοί που προσπαθούμε μέσα απο υλικά αγαθά να νιώσουμε δυνατοί και καλύτεροι απο τον άλλο. Πόσο ουτοπικό και συνάμα πόσο μίζερο! Το να φιλοσοφείς μπορεί να βοηθάει πολλές φορές όπως ακόμη και να ζείς γήινα με ότι συνεπάγεται αυτό, με τα αρνητικά και με τα θετικά του στοιχεία, μα όταν φτάνουμε να αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά της ζωής στα δύσκολα ίσως εκεί να είναι το λάθος.
      Όχι, πρέπει να χαιρόμαστε και να παραδεχόμαστε ότι όλοι ζούμε αυτό το θαύμα, που λέγεται ζωή και είναι η μόνη που δεν φταίει με το να της συμπεριφερόμαστε έτσι. Ποτέ δεν μας δίδαξε την δυστυχία, ούτε καν κανόνες δεν μας επέβαλλε, ενώ αντιθέτως εμείς δεν την εκτιμήσαμε και την μυήσαμε σε μια μαρτυρική και ανώφελη κοινωνία. Και παρόλο που λένε ότι η επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, θεωρώ ότι αρκετά μάθαμε και διδαχθήκαμε και απο την ιστορία και απο την ζωή μας, επιτέλους ας πάψουμε να επαναλαμβανόμαστε απλώς και ας μάθουμε να ζούμε!


                                                                                                              Ευαγγελία Ανδρέου.

Saturday, July 8, 2017

ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ !







    Κλείσε τα μάτια σε αυτό το καλοκαιρινό βράδυ 
και ονειρέψου ότι δεν έζησες, ότι πόθησες, 
ότι σε έκανε να παθιαστείς μια νύχτα σαν κι αυτή.
Κι αν κάθε φορά νιώθεις μοναξιά ή αδύναμος, 
κλείσε τα μάτια!
 Και απόκτησε ότι θέλησες ή ότι έχασες. 
Μην φοβηθείς γι αυτό που θα δείς, είσαι εσύ! 
Κι αν ξαφνιαστείς συνέχισε...
 μπορεί απο εκεί να βρείς τη λύση που αναζητάς! 
Άσε τη μουσική να παίζει και απλά κλείσε τα μάτια!
 Πάρε βαθειά αναπνοή και ξεκίνα στο όνειρο,
 στο δικό σου όνειρο! 
Που ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να στο κλέψει ή να στο κρίνει, 
είναι η απόλυτη ελευθερία σου.
Είσαι εσύ, μόνο εσύ!
Ζωγράφισε τον κόσμο σου με όλα τα χρώματα του Ουράνιου τόξου
Παίξε μουσική με όλες τις νότες της ψυχής σου
Χόρεψε σε όλους τους ρυθμούς της καρδιάς σου
Μύρισε όλα τα λουλούδια της γης
Χαμογέλασε δυνατά και κλάψε με λιγμούς
Πάρε παρέα ότι εσύ λαχταράς
Γύρνα όλες τις γειτονιές του μυαλού σου!
Απόδρασε! απο τα πρέπει και τα μη...
Κλείσε τα μάτια!
και θα τα καταφέρεις!



                                                                                                            Καλό βράδυ!
                                                                                                       Ευαγγελία Ανδρέου.




                                      

Ρόζα Λούξεμπουργκ (1870-1919)


Ρόζα Λούξεμπουργκ
 

               < Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να δημιουργηθεί εκ νέου, απο τις μάζες και μέσα απο τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη ανέπτυξαν την ήττα αυτή σε μια απο τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει απο αυτή την ήττα >.
Ήταν μια απο τις τελευταίες κουβέντες της δυναμικής αυτής γυναικάς και επαναστατικής μορφής όπως ήταν η Ρόζα Λούξεμπουρκγ.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ γεννήθηκε το 1870 στην Πολωνία, εβραικής καταγωγής που ήδη απο πολύ μικρή ηλικία απο το γυμνάσιο εξέφρασε τις πολιτικές της πεποιθήσεις και το επαναστατικό της ταμπεραμέντο.
Σπούδασε ιστορία, φιλοσοφία, πολιτική, οικονομικά και μαθηματικά.   

             Η Λούξεμπουργκ πιστή πάντα στις μαρξιστικές της ιδέες  ίδρυσε την εφημερίδα                    < Εργατική Υπόθεση>  και στη συνέχεια συνίδρυσε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Βασιλείου της Πολωνίας , παραμένοντας ως η βασική θεωρητικός των Πολωνών Σοσιαλδημοκρατών και οδήγησε το κόμμα σε συνεργασία με τον βασικό οργανωτή τον Jogiches.

Συνεχίζοντας τις πολιτικές της δραστηριότητες κι ενώ παράλληλα δίδασκε τον Μαρξισμό. Οι φυλακίσεις και οι βασανισμοί δεν κατάφεραν ποτέ να της αλλάξουν τις πεποιθήσεις της καθώς και το κεντρικό χαρακτηριστικό της σκέψης της, που ήταν η Διαλεκτική του Αυθορμητισμού και της Οργάνωσης.

Η Ρόζα Λούξεμπούργκ συνελήφθει στο Βερολίνο όπου και ένα απόγευμα του 1919 σφυροκοπήθηκε μέχρι θανάτου με χτυπήματα τουφεκιών και ακόμη και τότε μέχρι την τελευταία της πνοή έγραψε για την πίστη της στις μάζες και στο αναπόφευκτο της Επανάστασης.


                                                                                                       Ευαγγελία Ανδρέου.

Thursday, June 29, 2017

Περί έργων και γραφής: Βασίλειος Ι. Πεππές




Περί έργων και γραφής
Κρύβει μια υπέροχη μελαγχολία η ολοκλήρωση, το τελείωμα ενός έργου.
Μια νότα χαρμολύπης ντύνει τη στιγμή που το ταξίδι φτάνει στο τέλος του.
Κάθε φορά.
Όταν πια το καράβι δέσει για καλά στο λιμάνι, οι εικόνες από τη διαδρομή που προηγήθηκε στις θάλασσες του νου μεταλλάσσονται σταδιακά σε εικόνες και αναμνήσεις.
Μια ανάπαυλα απλώνεται εμπρός στο χρονικό στερέωμα, μέχρι το επόμενο μπάρκο με τα φτερά του πνεύματος.
Ώρα για ανασυγκρότηση και αυτοκριτική.
Κι έρχεται σχεδόν αυθόρμητα ‘κείνη η σχεδόν οργασμική αίσθηση που κατακλύζει κάθε νευρική σύναψη όταν το βλέμμα ανα-θεωρεί το αποτέλεσμα μιας δημιουργικής έμπνευσης.
Η αυτοπραγμάτωση.
Σημείο συνάντησης μεταξύ φυγής από το καθημερινό, το τετριμμένο και προσέγγισης μιας νέας πραγματικότητας που ημίρρευστη ακόμα πλάθεται όπως καθείς επιθυμεί.
Εκεί που μπορεί να ξαποστάσει την ψυχούλα του.
Απρόβλεπτες οι δονήσεις του μυαλού, προκύπτουν σχεδόν μαγικά δίχως να ρωτούν κανένα. Το μόνο που γίνεται αντιληπτό ενδεχομένως είναι ένα παροδικό λάμπον όμμα κι ένα αλλόκοτο μυρμήγκιασμα στα ακροδάχτυλα που λαχταρούν να πάρουν αγκαλιά το στυλό, σαν χορευτές tango argentino στη λευκή χάρτινη πίστα.
Με υπόκρουση το una mattina του L. Einaudi ή τον Κεμάλ του Χατζηδάκη.
Whatever works…
Καθώς η μπίλια του στυλογράφου χαϊδεύει την κόλλα σε κάθε της άγγιγμα, μετρά με το δικό της tempo τα λεπτά, τις ώρες και τις ημέρες που κυλούν.
Πότε αργά και πότε γρήγορα.
Είναι στ’ αλήθεια μια αίσθηση πολύ διαφορετική από το μονότονο tapping στο άψυχο QWERTY πληκτρολόγιο της οθόνης.
A propos, ο γράφων πιστεύει στις επαναστάσεις και την πρόοδο που η τεχνολογία φέρνει στη ζωή μας. Ωστόσο το χειρόγραφο θα αποτελεί διαχρονικά αναπόσπαστο στοιχείο ταυτότητας και ψήγμα της προσωπικότητας, όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα.
Ίσως είναι ρομαντική η αντίληψη ετούτη.
Μα πέρα και πάνω από τα ομοιόμορφα αλλά αποστειρωμένα στοιχεία της arial γραμματοσειράς, οι αυθεντικές χειροποίητες καλικατζούρες πάντα θα γοητεύουν.
Σε κάθε ηλικία.
Κατάλαβες τώρα Νεφελάκι ;
Β.Π. Ιούνιος 2017
(Απόσπασμα από τις εξομολογήσεις ενός late bloomer)
                                                                                                                                 Βασίλειος Ι. Πεππές 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον κύριο Πεππέ για την εμπιστοσύνη του δίνοντάς μου την άδεια  να αναρτήσω ένα ειλικρινά εξαιρετικό του κείμενο!

Tuesday, June 20, 2017

Η σιωπή των αμνοεριφίων




          Γνωρίζω ότι δεν σας έχω συνηθίσει σε αναρτήσεις με πολιτικό περιεχόμενο, μα δεν ξέρω πως ή μάλλον ξέρω γιατί μπαίνω για πρώτη φορά στη φάση να σας γράψω αυτή την έξαλλη και απεγνωσμένη μου ανάρτηση...Γιατί για μένα έχουν ξεπεραστεί προ πολλού οι αντοχές μου! Παρακολουθούμε όλο αυτό τον καιρό το θέατρο του παραλόγου, κάποιοι αντιδρούν κατα καιρούς μα χωρίς κανένα αποτέλεσμα! Νιώθω σα να παίζουμε σε ένα θεατρικό έργο με κακή σκηνοθεσία ενω το θέμα του είναι τόσο ανατριχιαστικό, με τίτλο "η σιωπή των αμνοεριφίων", που στο τέλος της παράστασης όσο και να φωνάξουμε, όσα κι αν αντέξουμε θα καταλήξουμε κρεμασμένοι στα τσιγκέλια του συμφέροντος και του μίσους.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί να φτάσει η πολιτική σε αυτή την ανώμαλη θα την χαρακτήριζα κατάσταση, ζούμε εδώ και καιρό έναν ιδιόμορφο δημοκρατικό φασισμό που εγώ τουλάχιστον πρώτη φορά συνάντησα. Ποτέ μου δεν ασχολήθηκα με τα πολιτικά δρώμενα γιατί πίστευα ότι άσχετα με τα αρνητικά ή  τα θετικά που ζούσαμε και παρακολουθούσαμε κατα καιρούς, σημασία για μένα είχε η κοινωνική ασφάλεια,η ηρεμία και η δημιουργικότητα! Καθείς έχει το δικαίωμα να πιστεύει όπου τον ίδιο αντιπροσωπεύει αρκεί αυτό να μην φτάνει στα όρια του φασισμού ή να έχει αρνητικό αποτέλεσμα στο γενικό καλό της κοινωνίας μας. Τώρα πια όμως νιώθω προσωπικά να απειλούμαι απο την αμάθεια, τον φασισμό και την υποκρισία και δεν ξέρω για εσάς μα προσωπικά δεν μπορώ  πλέον να το αντέξω!
Βρίσκομαι απο την πλευρά των ανθρώπων που ποτέ δεν επένδυσαν σε μια συγκεκριμένη πολιτική δύναμη, ούτε και ποτέ περίμενα ή περιμένω απο κανέναν τίποτα!Είμαι απο εκείνους που δεν έχω τίποτα να χάσω ή να κερδίσω, γιατί πολύ απλά δεν ελπίζω σε τίποτα παρα μόνο στην προσφορά,την αγάπη, την δημιουργία!και όλα αυτά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα τα υποστήριζε ποτέ κάποια πολιτική δύναμη παρά μόνο κάθε ανώνυμος ήρωας της ίδιας της ζωής.Ξέρω μπορεί για πολλούς να τα θεωρήσετε ρομαντικές σκέψεις ή ουτοπικές απόψεις μα ένα είναι σίγουρο ότι είναι τα μόνα που δεν μπορεί κανείς να μας εμποδίσει. Δεν μπορώ όμως να μην φωνάξω ότι είναι τραγικοί και επικίνδυνοι κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί παραμερίζοντας το προσωπικό μας συμφέρον. ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ! Ας ενωθούμε όλοι και ας πράξουμε ουσιαστικά, ειρηνικά και χτυπώντας την απειλή στην ρίζα! Δεν σας μιλώ κομματικά, μα ανθρώπινα!
              Είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσα (όπως όλοι μας φυσικά) με αρχές, αξίες και κυρίως με το αίσθημα της προσφοράς και της δημιουργικότητας! Έμαθα να αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια για τη ζωή μου μα πάνω απ όλα για την αξιοπρέπειά μου! και δεν μπορώ τώρα να αφήσω κανέναν να την απειλήσει! Γιατί έτσι νιώθω ότι έχει αρχίσει να δρά τόσο ο φασισμός που απειλεί πλέον και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις ζωές μας! Το ξέρω ότι κι εσείς το βλέπετε και πολλοί θα νιώθετε όπως κι εγώ γι αυτό και αποφάσισα να αναρτήσω το συγκεκριμένο κείμενο! Προς Θεού... μην θεωρήσετε την ανάρτησή μου κομματική, ποτέ δεν ασχολήθηκα και δεν θα έκρινα ποτέ τις κομματικές πεποιθήσεις μα σας μιλώ για ζωή και για την υποχρέωση που έχουμε όλοι απέναντι της, κυρίως όμως στον εαυτό μας, να μην αφήνουμε την τύχη της ζωής μας στους άλλους όταν εκείνοι δεν μπορούν να την σεβαστούν!Απο τη μία είμαι υπέρ της άποψης περί αντίδρασης και ξεσηκωμού, να φωνάξουμε ναι! Μα έχω αρχίσεί να νιώθω ότι όσο και να ενωθούμε και να φωνάξουμε, είναι κάτι σαν "φωνή εν τη ερήμω". Ποιός θα μας ακούσει; Ποιός θα νιώσει; Ποιός θα καταλάβει και έστω και αργά θα κατεβάσει το κεφάλι απο ενοχή και ντροπή;Κανείς! απλά θα είμαστε άλλο ένα καλογραμμένο άρθρο στα πρωτοσέλιδα διαφόρων εντύπων ή εκπομπών, απλά θα είναι άλλη μια επανάληψη της ιστορίας μας. Όχι δεν θέλω να την επαναλάβω μα να την αλλάξω! Αυτό θέλω και αυτό καλώ όλους σας! Να αλλάξουμε την ιστορία, τον τρόπο που θα κοιτάμε μπροστά.
Φυσικά δεν θα επιβάλλω σε κανέναν τον τρόπο σκέψης μα ένα μόνο πιστεύω ότι ίσως την πραγματική απάντηση σε όλα αυτά, τη λύση,  θα την βρούμε μόνο με το να κοιτάξουμε δίπλα μας, ο ενάς τον άλλο, μέσα μας και κυρίως δίχως να λησμονούμε!



                                                                                                  Ευαγγελία Ανδρέου.

Sunday, June 11, 2017

Φάρος της Σκύρου : ένα σπάνιο μνημείο που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε!


Φάρος Λιθάρι Σκύρου -1894


          Ο Φάρος της Σκύρου είναι ο μοναδικός απο κατασκευής διώροφος πετρόχτιστος φάρος που βρίσκεται στο νοτιανατολικό άκρο της νήσου στο ακρωτήρι Λιθάρι όπου και η ονομασία του προήρθε απο τα βράχια που είναι επάνω χτισμένος. Κατασκευάστηκε το 1894 και θεωρείται ο ισχυρότερος φάρος καθώς εκπέμπει 3 λευκές αναλαμπές ανα 30 δευτερόλεπτα σε απόσταση 30 μιλίων. 

         Στις 15 Ιουνίου του 2012, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού χαρακτηρίστηκε ως μνημείο για δυο σημαντικούς λόγους, πρώτον διότι αποτελεί αξιόλογη αρχιτεκτονικά κατασκευή και αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας ειδικής κατηγορίας κτιρίων και δεύτερον για τον αρχικό του μηχανισμό, διότι αποτελεί σημαντική τεχνική και επιστημονική μαρτυρία για τα φωτιστικά συστήματα των φάρων στο τέλος του 19ο αιώνα.

      Ένα κτίριο που λίγοι γνωρίζουν μα όταν το βλέπεις να στέκεται έτσι μόνο και αγέρωχο να αγναντεύει το Αιγαίο, μόνον τότε μπορείς να καταλάβεις το πόσο γοητευτικά αξιοθαύμαστο μνημείο είναι.


                                                                                                       Ευαγγελία Ανδρέου.